Kur’an-ı Kerim, Nuh (a.s)’un kavminden sonra Hud (a.s)’un kavmi Ad’ı zikrediyor. Bu kavim de, Allah’ın varlığım inkâr etmediği gibi, O’nun ilâhlığım da reddetmiyorlardı. Hattâ, Nuh (a.s) kavminin inandığı şekliyle Allah’ın Rûbûbiyetine inanıyorlardı. Kendileri ile, peygamberleri Hûd (a.s) arasındaki anlaşmazlığa gelince: Bu anlaşmazlık, Nuh (a.s) ile kavmi arasında i-ki sebepten meydana gelen anlaşmazlığın aynı idi. Aşağıdaki âyetler bunu apaçık göstermektedir:

"Ad kavmine de, kardeşleri Hud (a.s)’u gönderdik. O kavmine şöyle dedi: Ey kavmim! Allah’a kulluk edin. Sizin O’ndan başka hiç bir ilâhınız yoktur." (Araf, 65)

"Dediler ki: Sen bize yalnız Allah’a kulluk etmemiz, atalarımızın tapmakta olduklarını bırakmamız için mi geldin?" (Araf, 70)

"Eğer Rabbimiz dilese idi, elbette üstümüze melekler indirirdi" (Fussilet, 14).