- Kardeşlerim, örnek insan olmaya bakın, buyurdu.

Sordular:

- Örnek insan kimdir efendim?

- Eshab-ı kiramdır, İslâm âlimleridir. Onlar gibi olmaya çalışın. En kötü kimse, insanlara göre şekillenen kişidir, buyurdu.
Ve izah etti:

- Şöyle ki, bu gibiler, insanlara göre tavır alır, Allahın rızasını düşünmezler de insanların rızasını düşünürler. Halbuki Müslüman, her yerde Müslümandır. Altın, her yerde altın olduğu gibi.

Ve sordu onlara:

- Altın, kâfirin elinde de altındır, Müslümanın elinde de, öyle değil mi?

- Evet efendim.

- İşte Müslüman da hava ve su gibidir. Onsuz yaşanmaz.

Şöyle devam etti:

- Müslüman sevilir. Hatta âşık olunur ona. Çünkü onun maksadı dünya değil, Ahiret’tir. Ahirete döndürmüştür yüzünü. O, Müslüman olanlardan herkesi sever. Yalnız bir kimseyi sevmez.

Merak ettiler:

- Kimi sevmez efendim?

- Kendisini. Kendini sevmediği içindir ki herkes onu çok sever.

Bir gün de sohbetinde;

- Cenâb-ı Hak bizleri boş laftan kurtarıp, hayırlı işler yapmayı nasib eylesin, buyurdu.

Ve ekledi:

- Bu dünya ahiretin tarlasıdır kardeşlerim. Burada tohum ekmeliyiz. Tohumdan maksat, iyi iş ve ibadettir. Burada hayırlı iş yapılırsa, yarın mükâfatına kavuşulur. Ancak bir şartla.

Sordular:

- O hangi şart efendim?

- Usulüne uygun yapmak. Yani ibadetleri emredildiği gibi yapmalıyız. Onun için de bilmemiz lazım. Bilmeden ve bildiklerini yapmadan Müslümanlık olmaz.