" İnsan Allah’ı terk ederse, Allah’ta insanı terk eder.
İnsanın kalbi, mahzun olmalı; Rabbine yalvarış, rica ve tazarru içinde bulunmalı.
Kişi ne kadar mahzun, ne kadar nefsinden ve benliğinden uzaklaşmışsa,
Allah’ın yanında o kadar makbul ve yüksektir. Zalim olan, zulmeden kişinin ,
zevk ve sefa peşinde olan kişinin haliyle Allah’tan haberi olmaz.

"İnsanın kalbi daima Allah’a bağlı olmalı; Allah, insanın aklından fikrinden çıkmamalı.

"…Radyoevi çalıştığı zaman, nasıl her radyodan ses çıkar;
bozuk ve arızalı olduğunda da akşama kadar radyoyu açık bıraksan hiç ses gelmezse,
işte kalb de aynen böyledir.Radyoevi, vücudun merkezidir.
Kalb, Allah’ın zikrini yaptığı zaman bütün vücutta onunla zikir yapar.
Şayet kalb ölmüşse, vücutta ölüdür.

"…İnsan fakir olmalıdır. Rabbü’l -Alemin , hep fakirlerledir. O, fakirleri sever.
Fakirlikten kasıt, nefs ve benlikten fakirliktir; dünya malından dolayı fakirlik değil…

" …İnsanın nefsini ve benliğini yok etmesi lazımdır.
Nefsini gören , kendinde büyüklük hisseden kimseyi Rabbü’l Alemin sevmez.
Şeytanın küfre gitmesinin sebebi, nefsini görmesi değil miydi?

" …İnsanın ayağı daima nefsin göğsünde bulunmalıdır ki, baş kaldırmaya gücü yetmesin.
İnsan kendini aşağı ve noksan görünce nefis ölür. Nefsin düşmanlığı çok büyüktür.
Firavun, Şeddad, Karun gibilerin felaketlerine nefisleri sebep oldu.
Çünkü büyüyen nefisleri, büyük iddialara kalkıştılar. Kendileri boş bir dava güttüklerini ,
ilah olmadıklarını ve Allah’tan olduklarını bildikleri halde, nefislerinin
Allah’lık davasına boyun eğdiler. Çünkü nefisleri o kadar büyümüştü ki, kendilerine hakim olmuştu.

" …İnsanın amelini, ibadetini görmemesi , hep günahlarını görmesi , lazımdır.
İnsan "bir şey olmadığını " bilmelidir.
Hayrını, amelini, ibadetini değil, hep günahlarını göz önünde tutmalıdır.
Çünkü, insan amel ve ibadetini görünce, kendinde nefis meydana gelir, nefsi kabarır.

" …İnsan hep iyilerle bulunmalı, iyilerle arkadaşlık yapmalıdır.
İyilerle bulunmanın menfaati ebediyete kadar devam eder. İşte, Eshab-ı Kehf’in köpeği…
Köpek olması münasebetiyle haram, necisülayndır.
Islakken dokunduğu yerin temizlenmesi için yedi defa yıkanmak lazım gelir.
Çünkü ( Şafii mezhebi fıkhı iktizasınca) haramdır. Fakat iyilerle kaldığı için,
Allahu Teala , onu beraber kaldığı iyilerin hürmetine cennetlik yaptı.
Haram ve necisülayn olduğu halde cennetlik oldu ve cennette de iyilerle beraber bulunacak.
Halbuki, Nuh Peygamber’in (a.s) oğlu, Ulülazm , bir peygamber
oğlu olduğu halde kafirlerle arkadaşlık yapmasından dolayı son nefeste küfür üzere ,
imansız olrak gitti ve cehennemlik oldu.Öte tarafta ,
haram olan bir köpek cennetlik oldu;çünkü iyilerle beraberdi, onlardan ayrılmadı.
Bu mevzuda Peygamber (s.a.v) şöyle buyuruyor:
" İnsan her kimi seviyorsa kıyamette de onunla beraber haşrolacak, kiminle arkadaşsa haşirde de onunla arkadaş olacaktır."

" …İnsanı helale götüren ,nefsidir. Firavun ,Şeddad ve Karun gibi
ilahlık davasında bulunan ve helake gidenler ,
hep nefisleri yüzünden bu felaketlere uğradılar, o hallere düştüler.
Nefisleri büyüdü, büyüdü sonunda ilahlık davasına kalkıştı.
Çünkü nefis kendinden üstün hiçbir varlığın bulunmasını istemez.
Büyüyüp, terakki edip elde etmek için hiçbir şey kalmayınca – haşa- Allah’lık dava etmeye başlar. İşte onlar da haddini aşmış azgınlaşmış nefislerinin iddiasına uydular.
Sanki Firavun kendisinin Allah olmadığını bilmiyor muydu? Biliyordu tabii…
Söylediklerinin aslı olmadığını çok iyi biliyordu;
fakat maalesef ,büyüyen ve büyük iddialara kalkışan nefsine kendisi de uyuyordu.
Çünkü nefsi o kadar büyümüştü.