 Yavuz Sultan Selim  |
 Loading ... |
Yavuz Sultan Selim Han, Mısır’ı fethettiğinde bir süre orada kalır. İdareyi
eline alıp kendi hâkimiyetini yerleştirmek için bu elzemdir. Bu sırada bir
çadırda kalıyor. Çadırı süpürüp temizleyen, yemeği yapan Mısırlı bir cariye
vardır ki, Yavuz Selim Han sabah çıkınca, cariye geliyor, akşama kadar
çadırı temizleyip yemekleri hazırlayıp gidiyor, akşam olunca da Yavuz Selim
Han çadırına dönüyor. Cariye nasıl olduysa bir kaç defa Yavuz Sultan Selim
Hanı görür ve Ona âşık olur. Lâkin umutsuz bir aşk. Zira bir tarafta koskoca
Cihan Padişahı Halife-i Rûy-i Zemin, diğer tarafta basit bir cariye… Fakat
cariyenin aşkı dayanılmaz boyutlara ulaşıp da kalbine sığmaz hale gelince,
ne yapacağını bilemez halde Halifeye açılmaya karar verir. Lâkin aradaki
uçurum cariyeyi iyice çıkmaza sokar ve kararsız hale getirir. Bir yandan
aşkının dayanılmaz baskısı, diğer yandan aradaki devâsâ farkın kendini
engellemesi arasında bocalayan cariye Halifenin karşısına çıkma cesaretini
kendinde bulamadığından, yazıyla ilân-ı aşk etmeye karar verir. Ve üç
kelimelik bir not yazarak Halife hazretlerinin yatağına bırakır. Notta
sadece üç kelime yazılıdır:
"DERDİ OLAN NEYLESİN?"
Akşam çadırına gelip de yatağının üzerinde küçük bir kağıt parçası bulan
Yavuz Sultan Selim Han, kağıdı okuyunca bu notu yazanın, çadırını süpüren
cariye olduğunu anlar. Ve kâğıdın arkasına cevabını yazar:
"DERDİ NEYSE SÖYLESİN?"
Kâğıdı aynı yere bırakır. Sabah olunca da çıkıp gider. Bir müddet sonra
Cariye temizlik için çadıra geldiğinde ilk iş olarak kâğıdı arar. Kâğıdı
bıraktığı yerde duruyor bulur. Kaparcasına kâğıdı alıp okuduğunda heyecanı
bir kat daha artar. Halifenin cevabından cesaretlenen cariye, kâğıdı çevirip
dünkü notunun altına şu cümleyi ekler:
"KORKUYORSA NEYLESİN?"
Akşam olur. Halife çadıra döner. Kâğıdı okur ve cevabı yazar:
"HİÇ KORKMASIN SÖYLESİN…"
Sabah bu cevabı okuyan cariye artık kararını vermiştir: Aşkını bu akşam
halifeye söyleyecek. Ne olacaksa olsun artık. Ve o gün temizliği bitirdiği
halde gitmeyip Halifeyi beklemeye başlar. Yavuz Sultan Selim Han akşam
çadıra dönünce cariyeyi kendisini bekler bulur. Cariye, Halifeyi görünce
hemen ayağa kalkıp temenna durur. Yavuz Selim Han "Buyurunuz, sizi
dinliyorum" deyince, cariye tüm cesaretini toplamaya çalışırken, titreyen
ellerini gizlemek için elleriyle dirseklerini tutarak kollarını kavuşturur.
Heyecandan yüzü kıpkırmızı olmuştur. Kalbi yerinden fırlarcasına atarken,
titrek ve mahcup bir sesle: "Efendim…" der. "Cariyeniz… Size…" ve
cümlesini tamamlayamadan yığılıp kalır. Kalbine sığmayan aşkını söyleyemeden
ruhunu teslim eden cariyenin, bu tertemiz aşkı karşısında Koca Halife
gözyaşlarını silerek etrafındakilere şöyle der:
"GERÇEK AŞKI ŞU CARİYEDEN ÖĞRENİN.
ZİRA ÂŞIK, MÂŞUKUNUN YOLUNDA OLUR VE O YOLDA ÖLÜR."
| | |
|
